Begin Februari 2005 waren we terug in Nederland, berooid, geestelijk kapot en zonder woon of verblijfplaats, we hadden alle schepen achter ons verbrand, stom, stom, stom

Noodgedwongen zijn we ingetrokken bij de moeder van Ans die onder tussen 75 jaar oud was maar we konden niet anders en nadat we een week lang vooral de familiecontacten hebben aangehaald zijn we begonnen om ons leven weer op een rijtje te zetten.

Dat viel om den donder niet mee en vooral Kees zat er geestelijk en mentaal volledig doorheen, hij kon zijn draai niet meer vinden de eerste maanden zeker nadat hij iedere dag wel tegen een muur van onbegrip aanliep vreselijk.

Mensen knoop in je oren dat als je vrijwillig Nederland verlaat, je zoals wij stom genoeg zijn om alle schepen achter je te verbranden dan ben je aan de goden overgeleverd de enige instantie die je nog weet te vinden is de belastingdienst die door bleef mekkeren over de aanslagen van 2002, 2003 en 2004 een aanslag na aanslag naar ons postadres bleef sturen dit heeft me bijna twee jaar gekost om het recht te trekken, daarnaast werden we geweigerd in het toenmalige ziekenfonds om maar te zwijgen over een inschrijving bij de gemeente en woningbouwvereniging we werden overal weggestuurd en zijn maanden bezig geweest om het voorelkaar te krijgen, met nauwelijks geld op zak geen werk dus geen inkomen wat wil men nog meer in de verzorgingsstaat Nederland. De top van de ellende was toen men ons mededeelde meld u maar in de stad Utrecht die hebben de plicht om dakloze op te vangen alleen het probleem met jullie is wel jullie zien er te netjes uit, het was maar goed dat er een groot bureau tussen zat anders had de dame in kweste een nieuw gebit kunnen kopen vrees ik achteraf

Dit alles heeft zoveel aan kees gevreten dat hij op 14 April 2005 een hartinfarct heeft gehad midden in de nacht met vliegende vaart per ambulance naar het AMC in Utrecht is gebracht binnen een uur is gedotterd en er twee stands zijn geplaatst gevolgt door een 10 daagse opname waarvan drie volle dagen op de ic hartbewaking.

Ik heb daar vreselijk veel kunnen nadenken en de eerste week had ik vreselijk spijt dat ik 112 had laten bellen had ik toch mooi van de ellende afgeweest, maar na een dag of vier begon ik er toch anders over te denken totdat er iemand en later bleek dat het hoofd van de administratie te zijn met de vraag waar de rekeningen heen moesten omdat ik onverzekerd was, heb het Adres van  Balkenende opgegeven in het torentje en via een maatschappelijkwerker alles uit gelegt, na maanden van touwtrekken zijn we alsnog geaccepteerd en waren ook die problemen over.

Ook heb ik samen met Ans erg lange gesprekken gehad en gelukkig had zij ondertussen werk gevonden dus er kwam weer een beetje geld binnen vooral Ans bleef roepen het komt allemaal goed.

Na het ontslag uit het ziekenhuis gaven de doktoren mij aan ook omdat ik een reumatische kwaal heb aan mijn rug dat ik niet aan het werk moest gaan de eerste jaren en ik vergeet het nooit dat gezicht van die vrouwelijke cardioloog toen ik haar mededeelde prima dokter hier is mijn girorekening als u daar elke maand een derde van uw salaris op stort kan ik thuis blijven dit omdat ik geen enkel recht heb op een ziektegeld of ww uitkering.

5 weken na het infarct ben ik aan het werk gegaan voor 6 uur per dag en nu werk ik 40 tot 50 uur in de week, mijn doktoren zijn vreselijk te vreden ik rook niet meer en ze zeggen ziet u wel mijnheer Heger rust doet wonderen, ze weten namelijk niet dat ik werk, mijn werkgever weet trouwens niet dat ik een hartinfarct heb gehad vergeet het maar ik vertel het hem niet.

We zijn na twee jaar weer goed op orde, we hebben het financieel weer goed hebben een mooie eensgezinswoning gehuurd, we denken en praten nog dagelijks over ons Kreta avontuur.

Het vele geld wat we verloren hebben missen we niet meer, wat we wel missen is Kreta ondanks alles willen we terug liever vandaag nog dan morgen.

Geloof ons mensen ons motto is:

EEN DAG NIET GEDACHT OF GEPRAAT HEBBEN OVER KRETA IS VOOR ONS EEN VERLOREN DAG, EEN DAG DAT WE NIET ECHT GELEEFD HEBBEN.

Tot zover ons complete verhaal over onze droom, een droom die wreed uit elkaar is gespat hoofdzakelijk door onze fouten die we gemaakt hebben maar we zijn er ook wel een beetje mee geholpen door mensen die ons soort mensen blindelings weer weten te vinden, wij hopen dat we wat ogen hebben geopend en dat we misschien hebben kunnen voorkomen dat er mensen zijn die de zelfde stommiteiten begaan.

Als er mensen zijn die naar aanleiding van ons verhaal nog vragen hebben mensen stel ze gerust hiet op het weblog, als u het niet in het openbaar wilt doen stuur ze maar naar ons mailadres.

Met een vriendelijke groet Ans en Kees twee volledig dwaze Kretaliefhebbers.